Το θεατρικό έργο Εγώ, μια δούλα, του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, δίνει φωνή σε μια γυναίκα που παραμένει στη σκιά των πολέμων κάθε εποχής: στο πλευρό της βασίλισσας Εκάβης, αφηγείται με πικρό χιούμορ και αφοπλιστική ειλικρίνεια την κατάρρευση ενός κόσμου που ο πόλεμος τού δίνει τη χαριστική βολή.

Ξεδιπλώνοντας την ιστορία της κυράς της, αφηγείται και τη δική της: μια ζωή αφιερωμένη στην υπακοή και τη σιωπή. Έτσι, πίσω από τη δική της φωνή, συνωστίζονται όλες οι «δούλες» της Ιστορίας που έμειναν άλαλες, όταν τους ζητήθηκε «υπακοή». Παράλληλα, μέσα από την κεντρική μορφή της πρωταγωνίστριας ζωντανεύουν και πολλά ακόμη πρόσωπα του μύθου, ο Οδυσσέας, η Πολυξένη, ο Αχιλλέας, ο Πολυμήστορας, άλλοτε θύτες και άλλοτε θύματα, δεμένα  αναπόδραστα μεταξύ τους στον φοβερό τροχό των συγκυριών.

Με τον τρόπο αυτό, ο μονόλογος τής Δούλας ακροβατεί, σε όλη τη διάρκεια του έργου, ανάμεσα στην παρωδία και το κωμικοτραγικό στοιχείο και, σταδιακά, μεταλλάσσεται σε φωνή Ευθύνης και Μνήμης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η Ιστορία ορίζεται, μεταξύ άλλων, και από την αδράνεια όλων εκείνων που συνθηκολογούν με την αδυναμία τους.