Το έργο διαδραματίζεται μέσα σε ένα σπίτι, μάλλον. Μέχρι εδώ, όλα καλά.

Η Λ. γυρίζει – επιτέλους – σπίτι, στη φωλιά της μάλλον, έχοντας για άλλη μια φορά χορέψει, μάλλον με επιτυχία, τη χορογραφία της ζωής (όχι απαραίτητα της δικής της). Για άλλη μια φορά είναι μακριά από τους “κανονικούς” ανθρώπους. Κρύβεται στη φωλιά της και δεν ομολογεί ότι νιώθει σαν χαρακτήρας από ταινία με κακές κριτικές. Ψάχνει να μιλήσει σε κάποιον για την πραγματικότητα, κάποιον να της πει αν, όντως, υπάρχει, ή αν είναι όλα ένα όνειρο του πεντάχρονου εαυτού της, πόσο ανακουφιστικό θα ήταν, κύριε Τζέι! Η πραγματικότητα, όμως, είναι εδώ, αντίθετα με τον κύριο Τζέι, υπάρχει χωρίς να φαίνεται, άραγε στους αληθινούς ανθρώπους φαίνεται, χωρίς να υπάρχει; Τι πήγε στραβά, κύριε Τζέι; Πού πήγε η βαρύτητα;

Μεγαλώνουμε – ίσως αναγκαστικά.

Και αρχίζουν να φαντάζουν παιδιάστικες οι σοβαρές ερωτήσεις.

“Τι θέλεις να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;” – “Τι σημαίνει το για πάντα;”

Το έργο αυτό, με μια μη γραμμική αφήγηση, παίζοντας κουτσό και κρυφτό με τα ορόσημα και κλείνοντας το μάτι στο παρόν, είναι αφιερωμένο σε άτομα ή ιδέες που δεν είναι πια εδώ, αλλά που σμίλεψαν το πρόσωπο που έχουμε σήμερα. Είναι μια αφιέρωση στο διάστημα που μας χάρισε το αληθινό διάστημα, σε μια μπάλα του οποίου έτυχε να γεννηθούμε, άνθρωποι και ιδέες, και για λίγο καιρό συνδεθήκαμε. Και μετά επιστρέψανε εκείνα στο διάστημα. Και ίσως κάποτε ξανασυναντηθούμε.

Η παράσταση, μέσα από χιούμορ και σουρεαλισμό, θίγει θέματα διαταραχών αποπροσωποποίησης και αποπραγματοποίησης, διαταραχές αντίληψης για τις οποίες δεν γίνεται αρκετά λόγος, και για τις οποίες συχνά οι πάσχοντες αμφιβάλλουν, καθώς τείνουν να νιώθουν ότι ψεύδονται οι ίδιοι όταν τις βιώνουν. Οι διαταραχές αυτές κάνουν την πραγματικότητα να φαίνεται σαν ένα σουρεαλιστικό όνειρο και τον εαυτό να φαντάζει σκηνοθετημένος άτσαλα. Όμως δεν κρατάει για πάντα. Μάλλον. Αλήθεια, τι σημαίνει “για πάντα”;

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Το έργο έχει σαν αρχική του έμπνευση την αποκόλληση του εαυτού από την πραγματικότητα, το χάος και τη σύγχυση που προκύπτει από τη μοναξιά της
αποπροσωποποίησης, όταν ο άνθρωπος δεν έχει τρόπο να μοιραστεί όλο αυτό που του συμβαίνει. Το κοινό λαμβάνει αυτή την εξομολόγηση ως μια κατάθεση σε κάποιον αόρατο συνομιλητή, ενίοτε ως κραυγή για βοήθεια, σε στιγμές βρίσκει τον εαυτό του καθένας και καθεμιά στις λέξεις της ερμηνεύτριας.

Στην πορεία της ζωής μπορεί να μη συμφωνούμε απαραίτητα με την ταχύτητα με την οποία κυλά ο χρόνος, χάνουμε στον κυλιόμενο αυτό διάδρομο πολύτιμες στιγμές πασχίζοντας να προλάβουμε- ποιον; τον εαυτό μας ή τους άλλους; Κι έτσι βρισκόμαστε να περπατάμε στο κενό, σε μια ζωή που μπορεί καν να μην θυμίζει εμάς, σε μια πραγματικότητα που υπάρχει, αλλά δεν μπορούμε να την πιάσουμε.

Ο θεατής μπορεί στο έργο αυτό να βρει τον δικό του “κύριο Τζέι”, να πάρει μαζί μας την τολμηρή απόφαση ότι η ζωή είναι το εδώ και το τώρα και ότι ακόμα και αν νιώθουμε σαν να φοράμε στολή αστροναύτη και η βαρύτητα αποτελεί παρελθόν, θα περπατήσουμε έτσι, άτσαλα, αλλά με σιγουριά. Η άρση βαρών, εξάλλου, όταν οι λέξεις και οι πράξεις μας αρχίζουν να αποκτούν υπόσταση, είναι ιδιότητα επίκτητη. Έτσι δουλεύει και η αποδοχή. Δεχόμενος/η πρώτα το κενό.