Μαρία Κάλλας, Φρίντα Κάλο, Ιζαντόρα Ντάνκαν: Τρεις γυναίκες, τρεις εποχές, τρεις ζωές γεμάτες πάθη, έρωτες, απογοητεύσεις και θριάμβους. Οι τρεις τους δημιουργούν ένα τρίγωνο, κάθε πλευρά του οποίου αντιπροσωπεύει μία διαφορετική τέχνη. Η Εντροπία δεν είναι μια βιογραφική αφήγηση, αλλά μια εικαστική performance που αναδεικνύει τις στιγμές που σφράγισαν την καλλιτεχνική και προσωπική τους ταυτότητα.

Καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωσή τους είχαν οι μητέρες τους, αφού οι πρώιμες εμπειρίες και οι συναισθηματικοί δεσμοί της παιδικής ηλικίας επηρέασαν βαθιά τις επιλογές και την πορεία τους. Από την άλλη, η  Ιζαντόρα, η Φρίντα και η Μαρία, μονολογούν τις εμπειρίες τους από την ανδρική φιγούρα στη ζωή τους, το βίωμα της μητρότητας και την τύχη τους μέσα στην τέχνη τους.

«Μου αρέσουν τα σύννεφα. Γιατί δεν χρειάζεται να το βάλουν στα πόδια, να τρέξουν για να κρυφτούν. Πετάνε ελεύθερα. Και αν βαρεθούν αυτόν τον ουρανό γυρεύουν άλλον. Και αλλάζουν μορφές, και τσαλακώνονται. Δεν πονάνε. Πετάνε!» Φρίντα Κάλο στην Εντροπία

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Στην Εντροπία με απασχολεί ο καθοριστικός ρόλος της μητέρας στη διαμόρφωση της συναισθηματικής ταυτότητας και των επιλογών ενός ανθρώπου. Οι μητέρες των ηρωίδων λειτουργούν ως κοινός κώδικας ανατροφής, επηρεάζοντας τις μετέπειτα σχέσεις, τις επιθυμίες και τις στρατηγικές εξέλιξής τους μέσα από τη γονεϊκή μίμηση.

Με την ανάδειξη στιγμών από τις ζωές των καλλιτέχνιδων – που αντηχούν διαχρονικά κοινωνικά στερεότυπα -, η παράσταση φωτίζει πώς πληγωμένα παιδιά εγκλωβίζονται στην ενήλικη ζωή σε προκαθορισμένα πρότυπα συμπεριφοράς. Τα σκηνικά αντικείμενα μεταμορφώνονται σε διάλογο με τις ηρωίδες, ενώ το σουρεαλιστικό κείμενο αναδεικνύει διαχρονικά ζητήματα που διεισδύουν και στη γενιά μας.