Η Κάτια μετακομίζει σε νέο σπίτι.
Σε ένα σπίτι με ένα παράθυρο.

Στο πατάρι βρίσκει κασέτες.
Play.
Παράσιτα κασέτας.

Ο Χάρης μιλά.
Εξομολογείται.
Απευθύνεται στον ΑΛΛΟ.
Στον Μπίλλυ.

Η Κάτια νιώθει πεταλούδες στο στομάχι.
Όχι για τον Χάρη.
Για εκείνον που ακούει μέσα από τη φωνή του Χάρη.
Τον απόντα.
Τον άλλον.

Οι κασέτες ντύνουν το σπίτι.
Ντύνουν και τη ζωή της.

Η φωνή εγκαθίσταται.
Κάθεται στην πολυθρόνα.
Ακουμπά στον τοίχο.

Και η απουσία;

Η απουσία πετάει μπόι.
Πιάνει χώρο.
Στέκεται μπροστά στο παράθυρο.
Μετρά τις πεταλούδες.

Πόσο χώρο πιάνει ένας άνθρωπος που δεν είναι εκεί;
Όχι επειδή έφυγε.
Αλλά γιατί δεν υπήρξε ποτέ του εκεί. Ειλικρινά. Να νοιάζεται έστω και από συνήθεια.

Πόσα ψέματα είπαμε για να μη μείνουμε μόν@;
Πόσα ψέματα κάναμε τατουάζ πάνω μας; Στους καρπούς, στην πλάτη και στις γάμπες μας;
Και τελικά έγιναν πετσί μας.

Τα πιστέψαμε.

Τα φάγαμε αμάσητα.

Μέχρι που γίναν ένα μ’ εμάς.

Χωράει μια φαντασίωση σε μια μονή πολυθρόνα;
Σε μια γκαρσονιέρα;

Μήπως δεν χωράει;
Μήπως την καταβροχθίζει ολόκληρη;

Την πολυθρόνα.
Τη γκαρσονιέρα.
Την ύπαρξη.

Αν έχεις ερωτευτεί τον λάθος άνθρωπο,
αν έχεις ερωτευτεί τον σωστό,
αν έχεις ερωτευτεί χωρίς όνομα,
αν έχεις ερωτευτεί όπως σου έμαθαν να ερωτεύεσαι,
αν έχεις ερωτευτεί στα ψέματα ή με ψέματα,
αν έχεις νιώσει πεταλούδες στο στομάχι τόσο έντονες που έκανες εμετό,

αυτή η παράσταση είναι για σένα.