Κάθε μέρα διαβάζω, ακούω, βλέπω. Δεν είναι εύκολο, πιέζω τον εαυτό μου να το κάνει. Το κάνω γιατί δε θέλω να ξεχνώ. Η Παλαιστίνη είναι μια ανοιχτή πληγή που παλεύουν με νύχια και με δόντια να τη ρίξουν στη λήθη. Όπως θάβεις ένα πτώμα, βαθειά, στο χώμα. 

Το πτώμα όμως δεν ξεχνιέται. Ακόμα και αν διαγραφεί από κάθε σελίδα της ιστορίας. Ακόμα και αν σκοτωθούν όλοι όσοι το γνώριζαν. Ακόμα και αν το ξέχασαν οι λίγοι που απομείναν. Το πτώμα γίνηκε λίπασμα και φύτρωσε ένα χορταράκι. “Χορταράκι ταπεινό και τιποτένιο” θά ‘λεγε κανείς, αλλά το χορταράκι με αποτρέπει από το να ξεχνώ. Και εγώ από τέτοια “χορταράκια” κρατιέμαι καθημερινά, χορταράκια που γράφουν, μιλούν, δείχνουν, μετουσιώνουν τον πόνο τους για να αντέξουν τι συμβαίνει. Για να μην ξεχάσει κανείς, ποτέ. 

Είχα πολλές αμφιβολίες και άγχος για το πως προσεγγίζει κανείς ένα τέτοιο θέμα, ειδικά μια περίοδο που είναι στο αποκορύφωμα του πόνου. Μελετούσα πυρετωδώς άρθρα, ιστορικές μελέτες, πολιτικές αναλύσεις -απ’ όλες τις πλευρές. Φάνταζε γόρδιος δεσμός, δεν ήξερες από που να το πιάσεις, ποιά θα είναι η αρχή και ποιό το τέλος. Τα περισσότερα είχαν κάτι κοινό, τα νούμερα. Συνειδητοποίησα ότι είχαν πάψει να διαβάζω για ανθρώπους, διάβαζα μόνο νούμερα.

«Τόσοι νεκροί και άλλοι τόσοι τραυματίες»

«Τόσες βομβιστικές επιθέσεις τις τάδε μέρες»

«Τόσα μωρά και παιδιά»

Τότε κατάλαβα πως αυτό που είχα ανάγκη είναι να μιλήσω για τον άνθρωπο. Αυτόν που του καταστράφηκε η ζωή με μυριάδες τρόπους -όχι μόνο απ’ το θάνατο, αλλά και την ανεργία, τη προσφυγιά, την αποκοπή από την οικογένεια του, την εξαθλίωσή του, την πείνα, τη δίψα, την κατακρεούργηση των ονείρων του. Γενικά την απαγόρευσή του απ’ το να είναι άνθρωπος.

«Εάν εγώ είμαι έξω φρενών εισχωρώντας ελάχιστα σ’ αυτόν τον κόσμο στον οποίο αυτά τα παιδιά υπάρχουν, αναρωτιέμαι πώς θα ένιωθαν εκείνα μπαίνοντας στο δικό μου κόσμο. Εάν έχεις δει τον ωκεανό και έχεις ζήσει σ’ ένα ήσυχο μέρος όπου το νερό θεωρείται δεδομένο και δεν το κλέβουν το βράδυ οι μπουλντόζες, εάν έχεις περάσει ένα βράδυ χωρίς ν’ αναρωτιέσαι αν οι τοίχοι του σπιτιού σου θα καταρρεύσουν ξαφνικά, αν είναι περικυκλωμένοι από πύργους ή τανκς, αναρωτιέμαι, θα μπορούσες ποτέ να συγχωρέσεις τον κόσμο για όλα τα χρόνια που ξόδεψες υπάρχοντας; Απλώς υπάρχοντας. Αυτό αναρωτιέμαι γι’ αυτά τα παιδιά. Αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν πραγματικά ήξεραν.»

Αφορμή αυτών υπήρξε η ιστορία της Ρέιτσελ Κόρι, μιας αμερικανής ακτιβίστριας που ταξίδεψε στην Παλαιστίνη το 2003, τον καιρό του αναβρασμού της 2ης Ιντιφάντα και σκοτώθηκε από μια Ισραηλινή μπουλντόζα προσπαθώντας να αποτρέψει την κατεδάφιση ενός σπιτιού απλών πολιτών. Ο τρόπος γραφής της από τα κείμενά της που διασώθηκαν έχει κάτι το βαθειά προσωπικό και ανθρωποκεντρικό που με ενέπνευσε ως προς τον πυρήνα της σύνθεσης.

Αυτή η παράσταση είναι για όλα αυτά τα χορταράκια λοιπόν, που δεν μετριούνται σε αριθμούς. Τα χορταράκια που μεγάλωσαν, θέριεψαν και γίναν ζούγκλα. Τα χορταράκια που είχαν, έχουν και θα έχουν όνομα.

Μετάφραση κειμένων Ρέιτσελ Κόρι: Νάνση Τρικαλίτη

Σκηνοθεσία – Δραματουργία – Φωτισμοί: Παναγιώτης Γκιζώτης

Ηχητικός σχεδιασμός: Δημήτρης Ροΐδης

Σκηνογραφία: Μαίρη Βασιλάκη

Φωτογραφίες – Trailer: Γιάννης Παπαγεωργίου

Γραφιστικός σχεδιασμός: Άννα Σερμάκη

Επικοινωνία: Λία Κεσοπούλου

Παραγωγή: The Liminal Project

Επί σκηνής η Αγγελίνα Τερσενίδου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 23 έως 26 Απριλίου 2026, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 20:00

Διάρκεια παράστασης: 75’

Τιμές εισιτηρίων:

• Κανονικό: 13 ευρώ
• Φοιτητών & ΑμεΑ: 10 ευρώ
• Ανέργων & ατέλειες: 8 ευρώ

Τηλέφωνο κρατήσεων: 2310 854 333

Parking: Ιδιωτικός χώρος parking ακριβώς δίπλα από το Θέατρο Τ. Τιμές: 3€ η πρώτη ώρα | +2€ για κάθε επόμενη ώρα

Σημαντικές πληροφορίες:

• Το Θέατρο Τ βρίσκεται δίπλα στη Στάση Φλέμινγκ του Μετρό (140 μ./2′ περπάτημα)
• Το Θέατρο Τ είναι προσβάσιμο σε αναπηρικά αμαξίδια.
• Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.